Detour (ร่วมทาง) 2/3

Detour (ร่วมทาง) 1/3

หนังสั้น รางวัลชมเชย Young Thai Artist Award 2008
ตำแหน่ง หาสถานที่ คัดเลือกนักแสดง ดนตรีประกอบ ตัดต่อ ถ่ายภาพ อำนวยการสร้าง กำกับการแสดง

Dena

Old School

Diemension

หนังสั้นแบบ loop
ตำแหน่ง หาสถานที่ คัดเลือกนักแสดง อุปกรณ์ประกอบฉาก เสียง ดนตรีประกอบ เขียนบท ตัดต่อ อำนวยการสร้าง กำกับการแสดง

To Change the System

What is an ideal educational system? The answers to this question may various and different, depends on each persons, but I think we can agree on the same thing that the system needs some change. Why does the system need some change? Is there anything wrong with it? What is wrong with the educational system these day is, it make us think alike. We go through the same mold at school which teaches us how to think and act the same way. There is no room for a different idea or someone who is just different in a school. The ways to change this are breaking the rules and freeing the education.

To break the rules means breaking the old rules, to get out of the comfort, the old things that we used to do and start doing something new. We tend to do the same things as our parents did. We feel comfortable in the old ways, social norms and masses because they are safe and easy to live in. So we were taught to be the same from parents, teachers and people around us. When someone, who is different, likes Holden from “The Catcher in the Rye”, comes along, he will be excluded as an outsider from the society. But being different and think differently are good things, all of scientific breakthrough came from that. We still think the world is the centre of the universe, if there was no Galileo, who thought differently and proved it to us. In Holden’s case, he steps out of a social circle, criticizes and sees it clearly. He is different from people who think the society nowadays is fine. If being different is a good think, why can’t we be that? We are already different sine we were born but we went through school which make us the same. We should start with teaching everybody to be different. No more of the old memorizing method which teachers only teach students what to memorize but not to think. Imagine a school where teachers teach students to think differently, to think by themselves and to have their own ideas. This teaching method will be more like a conversation with questions and answer. The teacher will asks and allows students to think and answer freely. This will create a constructive argument, argument of ideas and thoughts which is the origin of knowledge.

Another rule to break is the classroom. All the subjects are to be taught in a classroom in a school. While the subjects are about the outside world, the classroom is a confinement, keeping students inside. The classroom is a box with four walls which talks about the outside world but never lets students experience it first-hand. We should get out of this box, take down the walls and go outside. This style of classroom is more like the classroom of Mr. Keating from the film “Dead Poets Society”. He teaches his students by taking them out for a walk or play sport with poems. His teaching is out of ordinary but he inspires his students to love poetry and seize the day.

One of the ways to change the educational system is to free the education. To free the education means making it free for everybody. We are talking about money here. It seem like we have to pay for everything to go to a school. We have to pay for a uniform, books, tuition fees and all other hidden costs, just to receive an education. It will cost a long period of time for a child and lots of money from parents, if it starts from kindergarten until it ends up with a bachelor degree. The parents have to pay a large sum of money which considered being an investment with a risk outcome. It is a risk outcome because we cannot be so sure that the investment will pay us back, in forms of good job with nice salaries or even a good life. This kind of investment is excluding people who do not have enough money to get a proper education. So we should stop charging people for an education but give it for free, at least from kindergarten to university. It is possible to make a free education, look at the examples from France or Germany. The two countries have free education and they do not end up so bad on the world’s economic chart. By making a free education, the government is investing with the population in the country. The outcome of this investment will be in a form of human resources which have a potential to develop and to prosper the country. Therefore, free education is a great investment.

Education is not just about making people smarter but it is also about making people know how to think for themselves and to think differently. Thinking and having different ideas can lead to a great knowledge which can transform the world into a better place to live in. It may possible or impossible to do as the ways I suggest, changing the educational system. But we should try to change it into a better system, sooner than later. It would be great if we succeed. If we fail, we can be a bit proud to know that at least we tried.

La Strada

เป็นภาพยนตร์ในปี 1954 ผลงานการกำกับของ Federico Fellini เป็นภาพยนตร์ที่ข้ามผ่านจากNeorealism มาเป็นMagic Realism ลักษณะที่เป็นNeorealism ของเรื่องนี้คือ การใช้ฉากที่เป็นภายนอกเกือบทั้งหมด และฉากภายนอกนั้นก็เป็นหมู่บ้าน หรือทิวทัศน์ทางธรรมชาติ ที่มีอยู่จริง และไม่ได้รับการตกแต่งใดๆ ตัวประกอบก็เป็นชาวบ้านหรือเด็กธรรมดา ไม่ใช่นักแสดง มีการถ่ายภาพที่เรียบง่าย ไม่มีการตัดต่อที่หวือหวา และเป็นเรื่องราวของคนธรรมดา แต่สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้แตกต่างจาก Neorealismเรื่องอื่นๆคือ การใช้นักแสดงมืออาชีพ ไม่ว่าจะเป็น Anthony Quinn, Giulietta Masina และ Richard Baseheart อีกทั้งเรื่องราวนี้ยังมี magicที่เป็นนิทานอยู่ โดยเป็นเรื่องที่คล้ายกับโฉมงามกับเจ้าชายอสูร บวกด้วยตัวตลก

ตัวละครในเรื่องไม่ใช่ชนชั้นแรงงาน แต่เป็นศิลปินแสดงละครสัตว์ ร่อนเร่พเนจรไปเรื่อยๆไร้หลักแหล่ง Zampanoได้ทำการซื้อตัว Gelsominaมาจากแม่ของเธอ เพื่อนำมาแทนที่พี่สาวของเธอที่ตายไประหว่างทาง เธอนั้นเป็นผู้หญิงที่สติไปสมประกอบและรักในธรรมชาติ ต่างจากเขาที่เป็นผู้ชายที่มีนิสัยและอารมณ์เหมือนกับสัตว์ตัวหนึ่ง Zampanoแสดงโชว์จากหมู่บ้านหนึ่งไปอีกหมู่บ้านหนึ่ง โดยโชว์ของเขานั้นจะเป็นการหักโซ่โดยใช้หน้าอก เป็นการบอกว่าตัวละครตัวนี้ เป็นคนที่ไร้ความสามารถ ทำเป็นแต่แสดงความแข็งแกร่งของตน ตรงข้ามกับตัวตลก Zampanoได้สอนให้Gelsominaรู้จักการตีกลองอย่างยากเย็น เพื่อให้เธอมาเป็นตัวตลกในการแสดงของเขา ด้วยนิสัยและหน้าตาที่ดูตลก ทำให้ผู้ชมต่างหลงรักเธอ นอกจากนั้นแล้วเธอก็ยังทำหน้าที่เป็นทาสรับใช้ให้เขาด้วย จนในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวและหนีไป Gelsominaได้พบกับตัวตลก (The Fool) ที่กำลังไต่เชือกโดยมีปีกติดอยู่ที่ลำตัว แต่เธอเห็นว่าเขานั้นเป็นเหมือนกับเทวดาที่กำลังบินอยู่ เห็นได้ชัดว่าเธอชื่นชมในตัวของตัวตลกมาก และเชื่อในสิ่งที่เขาพูดทุกอย่าง เมื่อตัวตลกพูดว่าก้อนหินทุกก้อนล้วนมีจุดประสงค์ของมัน เธอก็เปรียบเหมือนกับก้อนหินก้อนหนึ่ง จุดประสงค์ของเธอคือต้องอยู่กับZampano เพราะไม่มีใครที่จะสามารถอยู่ร่วมกับเขาได้นอกจากเธอ และเธออาจจะช่วยให้เขามีความรู้สึก ที่เหมือนกับมนุษย์คนอื่นๆขึ้นมาได้ Gelsominaนอกจากจะรักธรรมชาติแล้วยังเป็นคนที่เชื่อในเรื่องศาสนา (เห็นได้จาซีนในโบสถ์ ที่Zampanoจะขโมยของแต่เธอก็พยายามห้ามเขาไว้) ก็เชื่อในสิ่งที่ตัวตลกพูดว่าพระเจ้ากำหนดหน้าที่ของเธอมาเช่นนี้ จึงอยู่กับZampanoต่อไป แต่เมื่อZampanoได้มาเจอกับตัวตลกอีกครั้ง ก็เกิดการทะเลาะกันขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับเกิดอุบัติเหตุ ที่ทำให้ตัวตลกต้องตายไป การตายของตัวตลกทำให้Gelsominaกลายเป็นบ้า จากที่สติไม่สมประกอบอยู่แล้วก็ยิ่งแย่เข้าไปอีก Zampanoจึงตัดสินใจทิ้งเธอไว้ข้างถนนพร้อมกับทรัมเป็ต

การที่Fellini ใช้ตัวละครที่อยู่ในคณะละครสัตว์นั้นเป็นเพราะว่า ตัวของFelliniเองในตอนที่ยังอายุน้อย เคยใช้ชีวิตหลายปีกับคณะละครสัตว์ ทำให้หลงรักในความเรียบง่าย และความรักในธรรมชาติของพวกเขา ในเรื่องนี้ยังมีแง่คิดที่เกี่ยวข้องกับศาสนา โดยเฉพาะศาสนาคริสต์รวมอยู่ด้วย ตามความคิดของFellini ศาสนาคริสต์คือศาสนาแห่งความรัก เป็นความรักของคนที่มีต่อคนอื่นๆที่อยู่รอบข้างด้วย ในภาพยนตร์เรื่องนี้เขาจึงแสดงให้เห็นโลกที่ไร้ความรัก และมีแต่คนที่ใช้ความรักอย่างฟุ่มเฟือยอย่างZampano แต่ในโลกนี้ก็ยังมีคนอย่างGelsomina ที่ให้แต่ความรัก และชีวิตของเธอจะอยู่ได้ก็ด้วยความรัก

ห้าปีต่อมา Zampanoได้รับรู้ว่าGelsominaได้ตายไปแล้ว การตายของเธอดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนทั่วไป เพราะคนทั่วไปต่างมองว่า เธอเป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่สติไม่สมประกอบเพียงคนหนึ่ง ไม่มีความสำคัญอะไร แต่มันกลับส่งผลกระทบอย่างมากต่อ Zampano เพราะการาที่Gelsominaได้ตายไปนั้น ทำให้เขาได้รับรู้ว่า เขาไม่เคยเห็นความสำคัญของความรักที่เธอให้มา เขารู้สึกผิดเมื่อสายเกินไป และรู้ว่าชีวิตของเขาที่มีอยู่นั้นอ้างว้างเพียงใด ถ้าเป็นในนิทานโฉมงามกับเจ้าชายอสูร (และตัวตลกอีกตัว) คงจบด้วยความสุข แต่เรื่องนี้เป็น Magic Realism คือนิทานในโลกของความเป็นจริง ที่จบลงด้วยความเศร้าและความตาย Felliniเลือกที่จะใช้ฉากจบของภาพยนตร์ที่ทะเล ซึ่งเป็นที่ๆGelsominaรักเหมือนกับเป็นบ้านของเธอ และZampanoที่นั่งอยู่บนชายหาด ร้องไห้ ในท้ายที่สุด สัตว์ร้ายก็ได้เสียน้ำตาและรู้สึกถึงความเป็นมนุษย์เสียที

Bicycle Thief

เป็นภาพยนตร์ในปี 1948 ผลงานการกำกับของ Vittorio De Sica ที่มีความเป็น Neorealismอยู่อย่างครบถ้วน กล่าวคือ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคนยากจนหรือชั้นผู้ใช้แรงงาน ที่ตกงาน ยากจน และได้รับผลกระทบหลังจากสงครามโลกครั้งที่สองได้จบลง ในอิตาลี ใช้การถ่ายทำในสถานที่จริง โดยนักแสดงที่ไม่ใช่มืออาชีพ ไม่มีการใช้มุมกล้องที่พิเศษมากมาย ไม่มีการตัดต่อที่สลับซับซ้อน ผลที่ได้คือภาพยนตร์ ที่มีภาพที่ดูสมจริงเหมือนกับเป็นสารคดี และมีการแสดงที่ดูเป็นธรรมชาติ เพราะไม่ได้รับการปรุงแต่งจากนักแสดงมืออาชีพ คนที่มาแสดงเป็นพ่อมีอาชีพเป็นคนงานในโรงงาน คนที่มาแสดงเป็นแม่มีอาชีพเป็นนักข่าว และเด็กที่มาแสดงเป็นลูกชายนั้นเป็นเพียงเด็กธรรมดาคนหนึ่งที่อยู่ตามท้องถนน

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวหนึ่ง พ่อเป็นคนที่ตกงานมานาน เมื่อเขาได้รับโอกาสให้ทำงานเป็นพนักงานปิดโปสเตอร์ เขาก็รีบคว้าโอกาสนั้น แต่จะทำงานได้ต้องมีจักรยาน ภรรยาจึงต้องนำเอาผ้าปูที่นอนไปจำนำ เพื่อนำเงินไปจ่ายค่าซ่อมจักรยาน ทุกอย่างดูจะไปได้ดีเมื่อพ่อมีงานทำ แต่เมื่อเริ่มงานเพียงแค่วันแรก จักรยานของเขาก็ถูกขโมยไป ด้วยความที่งานนี้ต้องใช้จักรยานเพียงอย่างเดียว และกลัวว่าจะไม่มีงานตกมาถึงมืออีก พ่อและลูกชายจึงทำการออกตามหาจักรยาน ไปจนทั่วกรุงโรม

ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการถ่ายทำภายนอกเป็นส่วนมาก มีการถ่ายทำภายในบ้างในฉากที่เป็นห้องต่างๆ โดยฉากภายนอกนั้นเป็นของจริงที่อยู่ในกรุงโรมทั้งหมด ไม่มีการสร้างฉากขึ้นมาใหม่หรือแต่งเติมใดๆ การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้จึงไร้ Mis en scene คือไม่มีการจัดฉาก มุมกล้อง การตัดต่อ หรือเทคนิคอื่นๆทางภาพยนตร์ ที่จะทำให้เรื่องนี้ดูสวยงามตามแบบฉบับของ Hollywood ภาพที่ได้จึงเป็นภาพที่สมจริงเหมือนสารคดี แต่จะแตกต่างจากสารคดีตรงที่ว่า มีตัวละครและเนื้อเรื่องที่แต่งขึ้นมา จังหวะการดำเนินเรื่องเป็นจังหวะที่ปานกลาง ไม่รวดเร็วหรือช้าเกินไป plotของเรื่องจะเป็นในลักษณะการเชื่อมโยงจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง เมื่อมี aก็จะมี b, c, d... ไปเรื่อยๆจนจบ เมื่อจักรยานหาย ก็ออกตาหา คิดว่าเจอคนร้าย พยายามเอาจักรยานกลับคืน ไม่ประสบผลสำเร็จ เห็นจักรยานคนอื่น คิดขโมย ไม่ประสบผลสำเร็จอีกครั้ง แล้วเรื่องก็จบ จะเห็นได้ว่าเป็นplotและเนื้อเรื่องที่ง่าย แต่ในความเรียบง่ายนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้กลับมีความหมายมาก ที่สื่อให้เห็นถึงผลกระทบของสงคราม ที่มีต่อคนในชนชั้นแรงงาน สื่อให้เห็นถึงความสิ้นหวัง ความยากจน และความพยายามของคนๆหนึ่ง ที่จะนำสิ่งของที่มีค่าสำหรับเขากลับคืนมา สิ่งที่สื่อออกมานั้นเป็นการสื่อในลักษณะที่ไม่ยัดเหยียดคนดู คือดูเหมือนว่าจะเป็นภาพธรรมดา แต่สิ่งที่ดูธรรมดานั้นกลับมีความหมายมากมาย

ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกชาย ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ให้ความสำคัญ ลูกชายนั้นเป็นตัวละครที่ทำให้การค้นหาจักรยานของตัวพ่อนั้นมีแง่มุมทางจริยธรรมขึ้นมา คือถ้าพ่อหาจักรยานเพียงคนเดียว ก็จะไม่มีใครมาคอยสะท้อนว่าการกระทำของพ่อนั้นถูกหรือผิด เมื่อพ่อเดินหรือวิ่งไปไหน ลูกก็จะเดินหรือวิ่งตามไปด้วย ทำให้ลูกชายเป็นตัวละครที่เห็นในทุกการกระทำของพ่อ สีหน้าของลูกชายจึงเป็นตัวบอกว่าการกระทำดังกล่าวนั้นถูกต้องหรือไม่ หลังจากที่พ่อไม่สามารถเอาจักรยานของตนคืนมาได้ จากคนที่เขาคิดว่าเป็นขโมย พ่อที่หมดหนทางก็กลายเป็นขโมยเสียเอง โดยลูกชายนั้นรู้ว่าพ่อจะทำอะไรก่อนที่พ่อจะลงมือทำจริงๆเสียอีก ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เคยอยู่ในลักษณะที่พ่ออยู่เหนือกว่าลูก ลูกยกย่องพ่อว่าทำสิ่งที่ถูกต้อง การที่ลูกชายเคยชื่นชมว่าพ่อเป็นเหมือนกับฮีโร่ของตนก็สิ้นสุดลง เมื่อพ่อพยายามขโมยจักรยาน พ่อที่รักษางาน รักษาจักรยานตัวเองไมได้ แม้พยายามจะเป็นขโมยก็ยังไม่สำเร็จอีก พ่อจึงเป็นคนที่ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง ในตอนท้ายที่ลูกเข้าไปจับมือของพ่อ ไม่ใช่เป็นการที่ลูกให้อภัย หรือเป็นการปลอบใจพ่อแบบเด็กๆแต่อย่างใด แต่เป็นการที่แสดงให้เห็นว่า ความสัมพันธ์ของพ่อและลูกนั้นกลายมาเป็นฐานะที่เท่าเทียมกัน พ่อรู้ตัวว่าได้ทำในสิ่งที่ผิด และลูกก็ไม่ได้เห็นว่าพ่อของตนนั้นสูงส่งอีกต่อไป พ่อจึงเป็นเพียงแค่มนุษย์คนหนึ่งที่ทำผิดได้ ท้ายที่สุดเขาทั้งสองจึงอยู่ในสถานะเดียวกันคือ เป็นเพียงแค่คนธรรมดาสองคน ในสังคมเมืองที่ไร้ความหวัง

Citizen Kane

Realism ในภาพยนตร์คือ การนำเสนอความเป็นจริง สิ่งที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตา ในภาพยนตร์เรื่องCitizen Kane กล้องและการเคลื่อนกล้องถูกใช้แทนสายตาของผู้ชม ที่นอกจากจะจับการเคลื่อนไหวของตัวละครแล้ว กล้องยังเป็นสิ่งที่ถ่ายทอดภาพที่สื่อความหมาย และกระตุ้นให้เกิดการตีความอีกด้วย
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานการกำกับและนำแสดงโดย Orson Welles เป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตของชายคนหนึ่งที่มีชื่อว่า Charles Foster Kane ตั้งแต่วัยเด็กจนถึงวันตาย Citizen Kaneนี้มีการใช้การเคลื่อนกล้องและมุมกล้อง ในทุกเทคนิคของการถ่ายภาพเท่าที่เคยมีมาในภาพยนตร์ ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนกล้องแบบ pan, zoom, dolly, tilt, crane มุมกล้องสูง, ต่ำ, ระดับสายตา, ข้ามไหล่ แต่เทคนิคที่สำคัญที่สุดที่ถูกใช้ในภาพยนตร์เรื่องนี้คือ Deep Focusเป็นการถ่ายภาพที่เลียนแบบการมองเห็นของคนได้ดีที่สุดคือ คนเราสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ไกลออกไป ได้ชัดพอๆกับสิ่งที่อยู่ใกล้(ถ้าสายตาปรกติ) การถ่ายภาพแบบชัดลึกนี้ เป็นสิ่งที่ผู้กำกับภาพ Gregg Tolandจงใจใช้ในการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ เพื่อให้ได้ภาพที่สามารถสื่อข้อมูลได้อย่างเต็มที่ ตัวอย่างของdeep focus จากเรื่องนี้ ในซีนของการเฉลิมฉลองในสำนักพิมพ์ การถ่ายภาพในซีนนี้เป็นไปในลักษณะของ long shot ที่เห็นทุกอย่างชัดเท่ากันหมด ไม่ว่าจะเป็นคนหลายคน โต๊ะยาวที่ลึกเข้าไป จนถึงผนังที่อยู่ด้านหลัง ในshotนี้จะเห็นทุกอย่างชัดเจนเท่ากันหมด เหมือนกับการที่ตากำลังมองสิ่งต่างๆในโลก(physical reality) ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังใช้เทคนิคการตัดต่อที่หลาหลายเช่น dissolve หรือ wipe แต่การตัดต่อในเรื่องนี้ ไม่ได้เป็นไปในลักษณะหวือหวาหรือรวดเร็วมากนัก บางซีนก็มีความน่าสนใจ และให้ข้อมูลมากมาย โดยไม่ได้ใช้การตัดต่อ อย่างเช่น ซีนในสำนักพิมพ์หลังจากKaneแพ้การเลือกตั้ง ซีนนี้ใช้มุมกล้องต่ำ แสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของตัวละคร และpanกล้องตามตัวละครแทนการตัดต่อ กล้องที่pan นอกจากจะเห็นว่าตัวละครเดินไปทางไหนแล้ว ยังแสดงให้เห็นถึงห้องที่เต็มไปด้วยเศษขยะ เงียบเหงา ไร้ผู้คน สื่อความหมายถึงความพ่ายแพ้ที่Kaneได้รับ โดยไม่ได้ใช้การตัดต่อที่เน้นไปที่หน้าของตัวละคร หรือคำพูดใดๆ แค่ภาพก็มีความหมายมากพอแล้ว
Citizen Kaneเปิดเรื่องที่วันสุดท้ายในชีวิตของKane กับคำพูดสุดท้ายของเขา “Rosebud” ที่นำไปสู่ภาพยนตร์ข่าว “Newsreel” ที่ถูกทำออกมาให้ดูเหมือนกับเป็นข่าวจริงๆ ด้วยการลากฟิล์มบางส่วนไปตามพื้นห้อง ทำให้ฟิล์มส่วนนั้นเป็นรอย ดูเหมือนกับเป็นฟิล์มเก่าเก็บ เมื่อนำมาตัดต่อเข้าด้วยกันก็จะได้สิ่งที่ดูเหมือนกับภาพยนตร์ข่าว เป็นการสร้างบรรยากาศ ให้ผู้ชมได้รู้สึกว่าชีวิตของKaneนั้นเป็นเรื่องจริง และภาพยนตร์ข่าวนี้เองที่ทำหน้าที่เป็นบทย่อเรื่องราวทั้งหมดของภาพยนตร์ ที่บอกเกี่ยวกับประวัติชีวิตของKane ว่าเขาเป็นที่รักและเกลียดของประชาชน เขาคือฟาสซิสต์ คอมมูนนิสต์ และอเมริกัน เขาสนับสนุนสงครามหนึ่งแต่ต่อต้านอีกสงคราม เขาแต่งงานสองรอบและหย่าทั้งสองรอบ ทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพภายนอกของคนที่ชื่อว่าKane ที่มีความสับสนและความขัดแย้งในตัวของมันเอง จึงเกิดคำถามขึ้นมาว่า แท้ที่จริงแล้วKaneคือใคร และRosebud คือใครหรืออะไร
คำถามที่เกิดขึ้นคือตัวผลักดันให้เกิดการดำเนินเรื่องต่อมา ผ่านทางนักข่าวที่ไปสัมภาษณ์คนที่รู้จักKane และค้นหาRosebud เวลาในเรื่องจึงถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ เวลาในปัจจุบัน (นักข่าวกับการสัมภาษณ์) และเวลาในอดีต (ชีวิตของKane) เวลาทั้งสองนี้ได้ถูกได้ถูกตัดสลับเข้าด้วยกัน โดยเริ่มจากบันทึกของ Thatcherผู้ปกครองแทนพ่อแม่ Bernsteinผู้จัดการส่วนตัว Lelandเพื่อนสนิท Susanภรรยาคนที่สอง และRaymondหัวหน้าคนรับใช้ โดยทั้งห้าคนนี้ต่างให้แง่มุมชีวิตของKaneที่แตกต่างกัน Thatcherเห็นว่าKane เป็นเด็กที่มีปัญหาที่แม้โตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ไม่มีวันทำสิ่งดีๆได้ Bernsteinยกย่องและคิดว่าKane คือบุคคลที่ดีที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา Lelandเห็นว่าKane คือคนที่ทั้งชีวิตนั้นแสวงหาความรัก แต่ต้องเป็นความรักในแบบของเขาเอง Susanเห็นว่าKaneนั้นไม่เคยรักใครจริง แต่ต้องการที่จะเป็นเจ้าของคนๆนั้น เหมือนกับการที่เขาเป็นเจ้าของรูปปั้นมากมาย ส่วนRaymondเห็นว่าKane เป็นเพียงแค่ตาแก่ที่ประหลาดคนหนึ่ง จะเห็นได้ว่าKane ในสายตาของแต่ละคนนั้นมีความแตกต่างกัน เป็น interpretation of life การตีความหมายของชีวิต ที่ชีวิตของคนๆหนึ่งอย่างKane ถูกมอง ตีความและให้ความหมายแตกต่าง หลากแง่มุมกันไปตามสายตาของแต่ละคน ซึ่งความหมายเหล่านี้เป็นเหมือนกับหลักฐานที่กระจัดกระจายกันอยู่ คล้ายกับpuzzle ที่Susanชอบต่อ มันขึ้นอยู่กับคนดูที่จะปะติดปะต่อหลักฐานเหล่านี้ เพื่อให้รู้ว่าแท้ที่จริงแล้ว Kaneคือใครกันแน่ และมีpuzzle อีกชิ้นหนึ่งที่ดูจะเป็นชิ้นที่สำคัญที่หายไป นักข่าวและคนดูต่างให้ความสนใจและค้นหาอย่าง Rosebud
Rosebud คือคำที่คิดขึ้นมาโดยคนเขียนบทHerman J. Mankiewicz ซึ่งเป็นคำที่ทำให้คนดูต้องนั่งดูภาพยนตร์เรื่องนี้ไปจนจบ เพื่อที่จะได้รู้ถึงคำตอบของคำๆนี้ นักวิจารณ์บางคนบอกว่า Rosebudนั้นเป็น McGuffin (ศัพท์ที่คิดขึ้นโดยHitchcock คือบางสิ่ง อย่างเช่นของที่หายไป หรือของที่ถูกขโมยไป ที่ดูจะมีความสำคัญ และใช้เป็นจุดกำเนิดของเรื่อง แต่ต่อมาก็ไร้ความสำคัญเมื่อเรื่องได้ดำเนินไป) ซึ่งเป็นเพียงแค่เครื่องมือของคนเขียนบท ที่พยายามทำให้คนดูสนใจในช่วงแรก แต่มันก็กลายเป็นสิ่งที่ไร้ความหมายในตอนจบ ในทางตรงกันข้าม นักวิจารณ์บางส่วนก็คิดว่า Rosebudนั้นมีความหมายมาก Rosebudเปรียบเสมือนกับชีวิตในวัยเด็ก ความบริสุทธิ์ที่หายไป ถึงแม้Kaneจะซื้อ สะสม และเป็นเจ้าของทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อมาแทนที่หรือเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่เคยได้Rosebudกลับมา และสูญเสียทุกอย่าง เหมือนกับควันไฟที่สลายไปในอากาศ

Gomorrah

Gomorrah เป็นหนังเกี่ยวกับมาเฟีย ในเมืองเนเปิลของอิตาลี ที่เป็นมาเฟียยุคใหม่ มีการปรับตัวเองให้กลายเป็นองค์กรทางธุรกิจที่ค้าขายหลากหลายอย่างเช่น ค้ายา ค้าแรงงานต่างชาติ และค้าอาวุธ หนังแบ่งออกได้เป็น 5 เรื่องที่เล่าสลับกันไปมา ซึ่งต่างก็เป็นการนำเสนอแง่มุมชีวิตของผู้คนที่มีส่วนเกี่ยวของกับแก๊งมาเฟีย และประชาชนที่อยู๋ภายใต้เงาของมาเฟียนั้น อย่างเด็กชายที่ต้องการเข้าเป็นส่วนหนึ่งของแก๊ง เขาต้องผ่านการคัดเลือกโดยการใส่เสื้อเกราะกันกระสุน แล้วยืนรอให้ถูกยิง วัยรุ่นสองคนต้องการเข้าควบคุมกิจการของมาเฟียรุ่นเก่า และตั้งตนเป็นใหญ่เสียเอง ช่างตัดเสื้อที่ถูกหนุนโดยมาเฟียกำลังประสบปัญหา เพราะเขาดันไปทำงานให้กับบริษัทคู่แข่งที่เป็นของคนจีน มาเฟียที่ทำหน้าที่จ่ายเงินให้กับผู้ที่ภักดีต่อแก๊ง กำลังสงสัยในความภักดีของตนเอง และมาเฟียนักธุรกิจที่จัดการให้ที่ดินของตนกลายเป็นที่ทิ้งขยะสารพิษ (กัมมันตภาพรังสี) และจ้างเด็กๆให้มาขับรถที่ใช้ขนขยะมีพิษนั้นเพื่อประหยัดต้นทุน
แมทเทโอ กาโรเน ( The Taxidermist (2002), First Love (2004)) ผู้กำกับหนังเรื่องนี้ต้องการความสมจริงในทุกช็อต เขาจึงเข้าไปถ่ายทำในสถานที่จริง ซึ่งก็คือย่านชานเมืองที่เสื่อมโทรมของเมืองเนเปิล นักแสดงก็คัดเลือกมาจากผู้คนที่อาศัยอยู่ในบริเวณนั้น และบางคนก็ยังเป็นสมาชิกของแก๊งมาเฟียอีกด้วย ความสมจริงนี้ทำให้หนังดูคล้ายกับเป็นหนังสารคดี
“ผมต้องการสร้าง Gomorrah ให้เป็นเหมือนกับสารคดี หรือให้เหมือนกับการรายงานข่าวสงคราม แต่งหนังเรื่องนี้ก็ยังคงเป็นหนังที่ถูกแต่งขึ้นมา สร้างขึ้นใหม่ และมีการใช้นักแสดง ผมยังต้องการให้คนดูลืมไปเลยว่ามีทีมงานถ่ายทำหนังอยู่หลังกล้อง หนังสือต้นฉบับเป็นสิ่งที่สมจริงมาก และสถานที่ที่ใช้ในการถ่ายทำก็ทรงพลังมาก จนผมไม่จำเป็นต้องแต่งเติมอะไรเลย เมื่อคนดูในอิตาลีคิดว่า Gomorrah เป็นหนังสารคดี ผมก็รู้ว่าผมได้ทำงานชั้นดีออกมาแล้ว”
Gomorrah ได้รับรางวัล Grand Prix ซึ่งเป็นรางวัลขวัญใจคณะกรรมการ จากการฉายที่เทศการหนังเมืองคานส์ ได้รางวัลหนังยุโรปยอดเยี่ยมจาก European Film Awards และได้เข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำในสาขาหนังต่างประเทศยอดเยี่ยม รางวัลเป็นเครื่องการันตีความโดดเด่นของหนังอิตาเลี่ยนเรื่องนี้ ที่สามารถรวมแนวทางของหนังอาชญากรรม หนังชีวิต และหนังศิลปะ เข้าไว้ในเรื่องเดียวได้อย่างลงตัว อีกทั้งบางฉากของหนังก็ยังทำให้ระลึกถึง ความเงียบงันและความว่างเปล่าในแบบของอันโตนิโอนี รวมถึง ความเสมือนจริงและความแปลกประหลาดในแบบของเฟลลินีอีกด้วย
หนังเรื่องนี้ไม่ได้ต้องการยกย่องอาชญากรรม ไม่ได้ทำให้มาเฟียเป็นสิ่งที่ดูหรูหราหรือเท่เหมือนกับหนังที่เกี่ยวกับมาเฟียเรื่องอื่นๆอย่าง The Godfather หรือ The Sopranos แต่เป็นการเสนอเรื่องจริงของผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่กำลังเสื่อมโทรมของอิตาลี ที่อำนาจ เงิน และการนองเลือด ไม่ได้เป็นทางเลือกของชีวิต แต่เป็นหนทางเดียวของชีวิต
Gomorrah สร้างมาจากหนังสือในชื่อเดียวกันที่เขียนโดย โรแบร์โต ซาวิอาโน ชื่อของหนังสือนั้นเป็นการเล่นคำกับชื่อของกลุ่มมาเฟียในเมืองที่เรียกตนเองว่า Comorra ชื่อนี้ยังสื่อไปถึง Sodom และ Gomorrah ซึ่งเป็นเมืองแห่งคนบาปในไบเบิล ที่ถูกทำลายลงโดยพระเจ้า ผู้เขียนหนังสือก็เป็นชาวเมืองแห่งคนบาปนี้โดยกำเนิด เมื่ออายุ 13 ปี เขาเจอศพแรกในชีวิต ซึ่งเป็นคนที่ถูกฆาตกรรม ในระหว่างทางไปโรงเรียน ไม่กี่ปีต่อมาพ่อของเขาก็สอนเขาให้รู้จักการใช้ปืน เขาได้เข้าทำงานร่วมกับกลุ่มที่คอยจับตาดูมาเฟีย และเขียนบทความเกี่ยวกับโลกอาชญากรรมในเนเปิลมากมาย หนังสือเล่มนี้จึงเป็นเหมือนกับการรายงานข่าวจากสนามรบ โดยผู้ที่มีประสบการณ์โดยตรง ตอนที่หนังสือออกวางจำหน่ายในปี 2006 ซาวิอาโนก็ได้กลายเป็นนักเขียนรุ่นใหม่ที่น่าจับตามอง แต่ชีวิตของเขากลับตกอยู่ในอันตราย เพราะถูกกลุ่มมาเฟียขู่ฆ่าอยู่หลายครั้ง จนทำให้เขาต้องใช้ชีวิตภายใต้การคุ้มครองของตำรวจจนถึงทุกวันนี้

Slumdog Millionaire

อีกเพียงแค่ 1 คำถาม จามาล มาลิค ก็จะได้รับรางวัล 20 ล้านรูปี เขาทำได้อย่างไร

ก. เขาโกง

ข. เขาโชคดี

ค. เขาเป็นอัจฉริยะ

ง. มันคือโชคชะตา

จามาล (เดฟ พาเทล) วัยรุ่นอายุ 18 จากสลัมในมุมไบเข้าแข่งขันในรายการเกมเศษฐีหรือ Who Want To Be A Millionaire? ฉบับอินเดีย เขากำลังจะได้เป็นเศรษฐี ถ้าเขาสามารถตอบคำถามได้ถูกอีกเพียงข้อเดียว

Slumdog Millionaire เป็นผลงานเรื่องล่าสุดของ แดนนี่ บอยล์ ผู้กำกับชาวอังกฤษ ที่มีผลงานมาแล้วหลายเรื่องและหลายแนว อย่างหนังแอ็คชั่น สยองขวัญ ซอมบี้ (28 Days Later) หนังเด็กแฟนตาซี (Millions) หนังดราม่า ดาราดัง บนชายหาด (The Beach) หนังไซไฟ เขย่าขวัญกลางอวกาศ (Sunshine) และหนังเมายา ที่บอกได้ไม่ชัดว่าเป็นหนังแนวไหนกันแน่ (Trainspotting) ครั้งนี้เขาก็มากับหนังดราม่าบวกโรแมนติก ที่เล่าเรื่องราวของจามาล เด็กหนุ่มธรรดาข้างถนนคนหนึ่ง ที่มีชีวิตไม่ธรรมดา

คำถามสุดท้ายกำลังจะเริ่มขึ้นแต่รายการกลับถูกขัดจังหวะ เมื่อตำรวจเข้ามาจับกุมจามาลในข้อหาโกงการแข่งขัน ระหว่างการไต่สวน จามาลพยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง โดยการเล่าเรื่องราวชีวิตของเขาตั้งแต่เด็ก ที่เขาและพี่ชาย กำพร้าพ่อแม่ ต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดบนท้องถนนด้วยตนเอง

เขาได้พบกับลาติกา (ไฟรดา พินโต) เด็กหญิงข้างถนนเช่นเดียวกัน ทั้งสามได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เติบโตมาด้วยกัน จนความเป็นเพื่อนกลายเป็นความรัก แต่จามาลและลาติกากลับต้องมาพลัดพรากจากกัน

ชีวิตของเด็กสลัมที่เหมือนหมาข้างถนนนี้ ต้องผจญกับความรุนแรงและความยากจน ถึงแม้จะเป็นชีวิตที่ลำบาก แต่ประสบการณ์ที่จามาลได้ผ่านมาก็เป็นความรู้ชั้นดี ที่ทำให้เขาตอบคำถามในรายการได้ คำถามแต่ละคำถามในรายการ เป็นจุดที่เชื่อมโยงปัจจุบันเข้ากับชีวิตในอดีต แม้เรื่องราวของจามาลจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่เขาก็ถูกปล่อยตัวออกมา และรายการก็ดำเนินต่อไป แต่ก็มีคำถามหนึ่งเกิดขึ้นมาว่า เด็กหนุ่มอย่างจามาลมาทำอะไรในรายการนี้ เขาต้องการเงิน เขาต้องการชื่อเสียง หรือเขาต้องการให้เธอคนนั้น ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนก็ตาม ได้เห็นเขา

บอยล์ได้คัดเลือกนักแสดงหน้าใหม่อย่างพาเทลในบทของจามาล และพินโตในบทของลาติกา แม้ทั้งคู่จะมีประสยการณ์ในการแสดงไม่มาก แต่พวกเขาก็ยังแสดงออกมาได้อย่างน่าประทับใจ บอยล์ยังได้ใส่รสชาติความเป็นบอลีวู๊ด ลงไปในหนังด้วย โดยมีฉากร้องเพลงและเต้นรำ รวมทั้งใช้ดนตรีประกอบที่ประพันธ์ใหม่โดย เอ อาร์ ราห์แมนผู้ที่มีชื่อเสียงมากในอินเดีย มีการใช้นักแสดงชาวอินเดีย โดยเฉพาะเด็กชาวอินเดียและถ่ายทำในสถานที่จริง การที่ได้ไปถ่ายทำในอินเดียนั้น ทำให้บอยล์ได้เรียนรู้บางอย่างเกี่ยวกับโชคชะตา

ในสายตาของชาวตะวันตกอย่างเขา โชคชะตาเป็นสิ่งที่ไร้ความหมาย เพราะเขาเชื่อว่ามนุษย์นั้นกุมชะตาของตนเอง ควบคุมทุกอย่าง และสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ แต่เมื่อมาที่อินเดีย เขากลับต้องเรียนรู้ใหม่ ทุกสิ่งทุกอย่างในอินเดียดูใหญ่ไปหมด ทั้งพื้นที่และผู้คน เขาเรียนรู้ว่าตัวมนุษย์นั้นไม่ได้ยิ่งใหญ่ไปกว่าสิ่งที่อยู่รอบตัว

“ผมได้เรียนรู้ในการยอมรับในสิ่งที่ยิ่งใหญ่เหล่านั้น และมันก็ช่วยในการถ่ายทำ เพราะคุณได้เรียนรู้ที่จะเคารพในสถาที่ที่คุณอยู่ และเมื่อคุณทำเช่นนั้นแล้ว คุณก็จะไม่พยายามเปลี่ยนแปลงมัน ไม่พยามยามควบคุม คุณเปิดตัวรับมัน หลังจากนั้น สิ่งที่ดูฮิปปี้ก็กลับมาที่คุณ เหมือนคุณค้นพบสิ่งที่ต้องการโดยบังเอิญ เหมือนกับของขวัญที่ตกลงบนตัก” บอยล์เคยให้สัมภาษณ์ไว้

เขาไม่เข้าไปเปลี่ยนหรือควบคุม ไม่ได้ทำให้ผู้คนหรือสถานที่ ดีขึ้นหรือแย่ลง เขาเปิดรับ ให้โชคชะตาพาไป บอยล์ยอมรับว่าวิธีนี้ทำให้เขาได้ผลิตผลงานที่ออกมาดีเกินคาด บอยล์ไม่ได้พยามยามทำหนังเกี่ยวกับอินเดียที่มองผ่านสายตาของชาวตะวันตกเหมือนเรื่องอื่นๆ แต่เป็นหนังเกี่ยวกับอินเดียที่มองผ่านสายตาของคนอินเดียโดยตรง

ถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะดูเป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิต ความยากจนและความรุนแรง ที่ดูหนัก แต่ก็ยังมีเรื่องของความรักและความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของชีวิตด้วย บอยล์ผสม 2 ส่วนได้อย่างลงตัวจนได้รับรางวัลขวัญใจคนดู จากการฉายที่เทศการหนังโตรอนโต นักวิจารณ์หลายคนยังพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า หนังเรื่องนี้สมควรได้รางวัลออสการ์