Ocean Mist

Skin

Stone Statue

Fall Apart

Took me a couple of hours to finish this photo.
Please comment below.

To Plan Or Not To Plan

Nowadays, most people live their lives like a clock work. They wake up in the morning, go to work, eat lunch, work again, come home and then go to bed. And then repeat the same take next day. It’s a routine which is boring so when we have some free time we then try to break away from this routine.

We can do lot of things with our free time like go to the movie, play some sports or read some books. With lots of activities, some then people tend to make arrangement for their time. For example, a woman goes to London. She loves museum so she carefully planed out to visit all of the museums in one day. She has to get up early in the morning, spends two hours the most with each museums (there are lots of them in London), eat lunch, go to another museum and then back to hotel, exhaust. What does this seem like? A clock work, a routine and another working day. She may accomplice her goal of visiting all the museum with her carefully planed schedule. But what is the point of all the visit if you have to rush from place to place without enjoying at least one?

On the other hand, not making any plan, in my opinion, is a better plan. In the same situation if I have a chance to go to London, I would like to go to as many museums too. But I will not make any plan so I can spend may time freely without any restrain from the schedule. I just can walk around and breath in the atmosphere of the place, relax and enjoy the moment. No plan also means you can be spontaneous, go see thing that catch your eyes at that moment. Ant that will make your time more interesting.

Personality Test

I'm a O84-C21-E27-A8-N14 Big Five!!

Film Forum

March 24,
Film Forum is a seminar organized by Thai Film Foundation. This is a forum about film, not film making but film school. This forum was organized in such a rush, I only knew about it less than a week. So I thing this forum would be just a little get together but more people show up than expected, mostly film student. The panel consisted of professional filmmaker with 'Big name' like Apichatpong Weerasethakul and Pen-ek Rattanarueng
You may or may not know that Thailand never has a film school. In a sense film school is where people go to learn how to make film and nothing else and film schools are mostly graduate level. In Thailand film was taught in a university, both undergraduate and graduate level, but what they teach there is not film making just film studies. Years and years of study, most film students graduate with little knowledge of film theories and none of film making. What happened? What's wrong with film studies in Thailand? These are questions being asked at this forum.
I was a film student in Thailand and had direct experience. So what's wrong? Well almost everything. First, the curriculum, I had to go through two years on non-film subjects such as economics, management, law, science etc. minimum of 18 credits per semester. That's a lot. After two years, you just burned out and don't want to do anything anymore. But I thought things would get better when I finally get into film major. Well, no. There are only about 15 film classes to choose from (I can't remember the exact number. It's not a lots, anyway). Only one is a real film making class which is called Cinematography, others are just theories, theories and more theories. Second, equipment. There are 2 Bolexes but one is broken so we were left with only one working camera. There are 2 HDV camera but then again one is not functioning well. And last, professors. What can I say about Thai professor. I don't want to blame them, one of my professor is great anyway, he teach Cinematography, but most of them are not the great. Maybe it's because of Thai way of learning, in school children have to be quiet in class, no talking, sit tight, shut up and write every thing that teachers said. Talking in class, even asking questions, was frown upon. It's like a taboos for children to ask their teachers some questions. One who dares to ark will got shot down immediately and was told to shut up. This way of learning still carry on into university level. So when there is no question, no discussion in the class, what we gain is not knowledge, just fact that we have to memorize in order to get a good grade. That's how things done in Thailand. Thai education is a false which produces workers who only follow orders but don't know how to think by themselves.
Is there a way out of this problem. This forum was trying to find the answer but after all day of discussion, more questions arise. Everybody then agree on next forum, to talk some more, maybe with somebody from the government (Thai Film is a national crisis, you have to fix it!), somebody from the press (You have to let people know that our educational system is failing!) and somebody from university's administration (It's your fault! You mess up our curriculum!) I think there's going to be another forum and more. While everybody's ready to point the finger, ready to blame, but no one is ready to take any responsibilities.
So my way out of this problem. Stop complaining and start doing. If you want to be a film maker just pick up a video camera and start shooting somethings. Go raid the library, there are lots of books of film, start reading. Making short film by yourself is more valuable than sitting on your ass in class and do nothing. But if you're already in school, stay in, take variety of subjects (beside film) English , literature, history, philosophy etc., you will have a vast area of knowledge that will benefit you in the lone run and a bachelor degree is still count for something. Last option, if you have rich parents, don't listen to my advice, just take your parents' money and go to NYU, UCLA or USC. There you go, problem solve.

Battlestar Galactica จะทำอย่างไรเมื่อมนุษยชาติใกล้ถึงกาลอวสาร

Battlestar Galactica เป็นซีรี่ย์ที่ออกฉายทางโทรทัศน์ในอเมริกาในช่วงปี 1970 เพื่อเลียนแบบความสำเร็จที่ Star Wars ได้สร้างไว้ โดยบนยานอวกาศที่มีชื่อว่า Galactica มนุษย์กับเอเลี่ยนหลากหลายพันธุ์อยู่ร่วมกันอย่างสนุกสนาน และมีงานอดิเรกคือการสู้กับหุ่นยนต์ ถ้านึกภาพไม่ออกว่าบรรยากาศเป็นเช่นไร ก็ลองจินตนาการถึงสวนสัตว์ที่ถูกสร้างอยู่ในคาสิโน มันเป็นซีรี่ย์ที่ภายนอกดูเหมือนหนังแนววิทยาศาสตร์ แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นหนังคาวบอยที่มีอวกาศเป็นฉากหลัง ที่มีมนุษย์เป็นพระเอก และมีหุ่นยนต์เป็นผู้ร้าย ฉากแอ็คชั่นและแอฟเฟ็คเพียบ มีคนหน้าตาดี มีเอเลี่ยนหน้าตาตลก และแถมด้วยหุ่นยนต์สุนัขอีกเพื่อเพิ่มความน่ารัก แต่ด้วยเนื้อหาที่ตื้นเขินไม่เป็นอะไรไปมากกว่าหนังแอ็คชั่นธรรมดา ต้นทุนในการสร้างที่สูง และไม่ค่อยมีคนดู ซีรี่ย์เรื่องนี้จึงประสบความล้มเหลวเป็นอย่างมาก

แต่ฮอลลีวู้ดมีนิสัยที่ไม่ดีอยู่อย่างนึงว่า พวกเขาชอบนำของเก่าออกมาขายใหม่ โดยการรีเมค ถึงแม้ว่าของเก่านั้นจะดีอยู่แล้ว รีเมคไปก็ดีได้ไม่เท่าของเดิม หรือห่วยอยู่แล้ว รีเมคไปก็เปลื่องเงินเปล่าๆ และหนังที่รีเมคกันก็ประสบความสำเร็จเพียงแคส่วนน้อย แต่ฮอลลีวู้ดก็ยังขายของเก่ากินอยู่ร่ำไป อย่างเรื่อง Superman Batman หรือตระกูลหนังสยองขวัญที่รีเมคกันมาแล้วจนนับครั้งไม่ถ้วน Battlestar Galactica ก็เป็นหนึ่งในของเก่าที่ถูกนำมารีเมคเช่นกัน แต่ของใหม่นี้กลับไม่เหมือนของเดิมอย่างสิ้นเชิง ละครสัตว์ในอวกาศกลับถูกแทนที่ด้วยความมืดหม่น และมนุษย์ก็ไม่ใช่ฮีโร่อีกต่อไป

โรนัล ดี มอร์ และ เดวิด ไอค สองผู้อำนวยการสร้าง ผู้นำ Battlestar Galactica มาทำใหม่ได้ทบทวนดูแล้วว่า ถ้าจะทำโดยตามของเก่าไปโดยไม่ได้แก้ไขอะไร ก็คงจะเจ๊งอีกรอบเป็นแน่ เขาทั้งสองก็เลยทำการยกเครื่องใหม่หมด จักรวาลของ Battlestar Galactica จึงไม่ได้เป็นจักรวาลในแบบของ Star Wars หรือ Star Trek ที่มีมนุษย์พร้อมด้วยเอเลี่ยนหลากพันธุ์ และขาวกับดำถูกแบ่งแยกกันอย่างชัดเจน แต่เป็นจักรวาลในแบบของ Blade Runner ที่มีเพียงมนุษย์กับหุ่นยนต์ และเส้นแบ่งระหว่างความดีกับความชั่วที่เลือนราง และด้วยผลพวงจากเหตุการณ์ 9/11 ยังไม่จากหายไปจากความคิดของคนอเมริกัน ซีรี่ย์ใหม่นี้ถูกสร้างขึ้นในปี 2003 นี้จึงเติมไปด้วยประเด็นอย่าง การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ การก่อการร้าย สงคราม และคำถามที่ว่า ความเป็นมนุษย์คืออะไร หุ่นยนตร์สามารถกลายมาเป็นมนุษย์ได้หรือไม่ ดีชั่วคืออะไร ซีรี่ย์เรื่องนี้จึงแตกต่างจากหนังหรือซีรี่ย์อื่นๆทั่วไป ที่นอกจากจะให้ความบันเทิงแล้ว ยังมีประเด็นและคำถามหนักๆ มาให้คนดูได้คิดไปด้วย ซึ่งนับว่าหายากในหนังสมัยนี้ที่เน้นขายแต่ความบันเทิงเพียงอย่างเดียว

ในจักรวาลของ Battlestar Galactica มนุษย์ได้สร้างหุ่นยนตร์ขึ้นมาเพื่อไว้ใช้งาน โดยเรียกหุ่นยนต์พวกนี้ว่าไซลอน และยังตั้งชื่อเล่นให้มันอีกว่า Toaster หรือเจ้าเครื่องปิ้งขนมปัง เพราะร่างกายของพวกมันถูกสร้างด้วยเหล็กที่มีความเงาคล้ายเครื่องปิ้งขนมปัง แต่ด้วยความที่มนุษย์นิสัยเสีย ใช้หุ่นยนต์เยี่ยงทาส หุ่นยนต์จึงก่อการกบฏ ที่กลายมาเป็นสงครามระหว่างมนุษย์กับหุ่นยนต์ สงครามที่ยืดเยื้อก่อให้เกิดความเสียหายต่อทั้งสองฝ่ายเป็นอย่างมาก มนุษย์และหุ่นยนต์จึงทำการสงบศึกกัน มนุษย์ก็จะอยู่แต่ส่วนของมนุษย์และไม่สร้างหุ่นยนต์รุ่นใหม่ขึ้นมาอีก ส่วนหุ่นยนต์ก็จะไปหาดาวดวงอื่นอยู่ให้ไกลจากสายตาของมนุษย์ แต่การสงบศึกนั้นก็มีข้อแม้อยู่ว่า ตัวแทนของทั้งสองฝ่ายต้องมาเจอกันในทุกๆปี ในสถานีอวกาศที่อยู่กึ่งกลางอาณาเขตของทั้งสองฝ่าย เพื่อเป็นการย้ำต่ออีกฝ่ายว่าสงครามจะไม่เกิดขึ้นอีก แต่หุ่นยนต์ดันไม่มาตามนัด ทิ้งให้มนุษย์ระแวงอยู่ตลอดเวลาว่าสงครามอาจเกิดขึ้นอีกเมื่อไรก็ได้ ผ่านไป 30 ปี ความหวาดระแวงก็กลายเป็นจริง เมื่อหุ่นยนต์มาตามนัดในที่สุด ด้วยการอัพเกรดขึ้นมาใหม่ ไม่ได้มีหน้าตาเหมือนเครื่องปิ้งขนมปังอีกต่อไป แต่เป็นในแบบของ Android คือหุ่นยนต์ที่ถูกออกแบบมาให้มีรูปร่าง หน้าตา และพฤติกรรมที่เหมือนมนุษย์ โดยหุ่นยนต์ตัวนี้มีชื่อว่า หมายเลขหก ที่หน้าตาเหมือนกับซุปเปอร์โมเดลมากกว่าหุ่นยนต์ ทำให้ตัวแทนของมนุษย์ที่นั่งรออยู่อ้าปากค้าง ก่อนที่เธอจะถามเขาว่า Are you alive? คุณมีชีวิตอยู่รึเปล่า

คุณมีชีวิตอยู่รึเปล่า เป็นคำพูดแรกที่ถูกพูดขึ้นมาในซีรี่ย์เรื่องนี้ และมันก็ยังเป็นคำถามแรกที่ถูกถามขึ้นมาด้วย คำตอบของคำถามนี้อาจง่ายมาก ถ้าหัวใจยังเต้นอยู่ ยังหายใจ ก็แปลว่ายังมีชีวิตอยู่ แต่ถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง คำถามนี้อาจจะหมายความว่า คุณได้ใช้ชีวิตรึเปล่า ได้ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่อุตส่าห์เกิดมาเป็นมนุษย์หรือไม่ เพราะอีกไม่นานหุ่นยนต์ก็ได้ทำการถล่มดาวที่มนุษย์อาศัยอยู่ด้วยระเบิดนิวเคลียร์ สูญเสียชีวิตไปหลายล้านคน คำถามนี้จึงเป็นตัวกระตุ้น อย่างโหดร้าย ที่ว่าให้ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่ามากที่สุด เพราะความซวยหรือเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดอาจเกิดขึ้นเมื่อไรก็ได้

นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่อง จากมนุษย์หลายล้านคน มีผู้รอดชีวิตเพียง 50,000 คน พร้อมด้วยยานอวกาศเพียงไม่กี่ลำที่รอดจากการถูกทำลาย และเหลือยานอวกาศทางทหารที่ชื่อว่า Galactica ไว้คอยปกป้อง อยู่เพียงลำเดียว โอกาสรอดของมนุษย์กลุ่มนี้จึงเหลืออยู่น้อยมาก เพราะด้วยกำลังทางทหารของฝ่ายหุ่นยนต์ที่เหนือกว่า มนุษย์จึงต้องหนีอย่างเดียว โดยผู้นำของกลุ่มมนุษย์ที่เหลืออยู่ ผู้ที่รับผิดชอบความอยู่รอดของมนุษย์คือ นายทหารที่ใกล้ปลดเกษียณและประธานาธิบดีหญิงที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง (เธอเคยเป็นครูมาก่อน และอยู่ในอันดับที่ 48 ของคนที่จะได้เป็นประธานาธิบดีบดี ถ้าประธานาธิบดีได้เสียชีวิตลง หมายความว่า 47 คนก่อนหน้า รองประธานาธิบดี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอื่นๆ ทุกคนในคณะบริหารที่มีประสบการทางการเมืองมากกว่า ได้เสียชีวิตไปจนหมด เหลือตำแหน่งไว้ให้เธอ) เห็นได้ว่าสองคนนี้ ไม่ได้เตรียมพร้อมที่จะรับภาระที่หนักนี้ แต่ทั้งคู่ก็ได้พยายามอย่างดีที่สุด แต่ความพยายามนั้นบางครั้งก็แลกมาด้วยชีวิต อย่างตอนที่ประธานาธิบดีต้องสั่งการให้ทำลายยานอวกาศลำหนึ่งที่ถูกยึดโดยหุ่นยนต์ แต่มีมนุษย์อาศัยอยู่ในนั้นพันกว่าคน เพราะยานลำนั้นกำลังจะพุ่งชนยานลำอื่นๆพร้อมด้วยอาวุธนิวเคลียร์ เป็นทางเลือกที่มีแต่เสียกับเสีย จะเสียส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนมากไว้ หรือจะไม่ทำลายส่วนน้อยแต่ส่วนมากก็เสียไปด้วย จำนวน 50,000 คนนี้จึงใช่ว่าจะเพิ่มขึ้น มันมีแต่จะลดลง

ซาร์ตเคยกล่าวไว้ว่า “Hell is other people” นรกคือคนด้วยกันเอง คือไม่ต้องรอให้หุ่นยนต์มาฆ่า คนเราก็ฆ่ากันเองได้อยู่แล้ว ซาร์ตจับคนสามคนมาไว้ในห้องเดียวกัน เพื่อแสดงถึงนรก ความทรมานที่มนุษย์ต้องมาอยู่ร่วมกัน แค่สามคนก็ทรมานมากแล้ว แล้วนี่มาอยู่รวมกันหมื่นกว่าคน ไร้ทางออก รอบข้างมีแต่อวกาศ มนุษย์ที่อยู่ในเหตุการณ์นี้จะทรมานมากแค่ไหน Battlestar Galactica จึงเป็นเหมือนการจำลองโลกทั้งใบมาอัดไว้ในยานอวกาศลำเดียว ที่มนุษย์สามารถฆ่ามนุษย์ด้วยกันเองได้ เพราะหุ่นยนต์ดันหน้าตาเหมือนมนุษย์ จึงเกิดการระแวงกันทั่วหน้า ไม่มีใครรู้ว่าคนที่คุณเห็นตรงหน้าเป็นมนุษย์หรือหุ่นยนต์ เพียงแค่สงสัยว่าเป็นหุ่นยนต์ คนผู้นั้นก็จะถูกโยนออกไปนอกอวกาศ บางคนก็ไม่สามารถทดอยู่ในสภาพที่ต้องหนีตายอยู่ตลอดเวลาได้ ก็จบชีวิตของตนด้วยมือตัวเอง แล้วยังมีคนที่อยู่ผิดที่ผิดเวลา เรียกได้ว่าดันไปอยู่ตรงทางกระสุนของการแย่งอำนาจกันระหว่างสองฝ่าย ทหารกับประธานาธิบดี ที่ต่อสู้กันทางอำนาจ เปลี่ยนการปกครองที่มีอยู่จากประชาธิปไตย มาเป็นเผด็จการทางทหาร และลงท้ายด้วยระบบที่คล้ายว่าจะเป็นประชาธิปไตย กว่าทั้งสองฝ่ายจะตกลงกันได้ ชีวิตก็ได้เสียไปมาก แต่ยังไม่พอ มนุษย์ยังต้องการอำนาจไม่รู้จบ ถึงแม้จะไม่ใช่ฝ่ายทหารหรือฝ่ายประธานาธิบดี ก็ยังมีอีกหลายคนที่พร้อมจะก่อกบฏ เพื่อยึดอำนาจ และฆ่าคนไปในระหว่างทางเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจนั้น เห็นได้ว่ามันไม่น่าอภิรมย์เลยที่ต้องมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อรอบตัวคืออวกาศ และหุ่นยนต์ที่ไล่หลังมาก็พร้อมจะฆ่าได้ทุกเมื่อ มนุษย์จึงต้องทนอยู่ด้วยกันต่อไป เพราะอยู่ร่วมกัน ถึงแม้จะแย่ซักแค่ไหน ก็ยังมีโอกาสรอดมากกว่าอยู่ด้วยตัวคนเดียว

การเอาตัวรอด จึงเป็นจุดเด่นอย่างหนึ่งของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ เป็นจุดเด่นที่ไม่ใช่จุดดี เพราะกว่าจะเอาชีวิตรอดได้นั้น คุณอาจต้องใช้ชีวิตเข้าแลก เหมือนดังตัวอย่างที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น ระบบการตัดสินว่าการกระทำใดถูกหรือผิด ดีหรือเลว อาจต้องเก็บไว้ทางด้านหลัง ปล่อยให้สันชาตญานการเอาตัวรอดเข้ามาแทนที่ ถ้ามีปืนจ่ออยู่ที่หัวของคุณ คุณจะทำเช่นไร ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น หรือทำทุกทางเพื่อเอาตัวรอด แต่จะเอาตัวรอดไปเพื่ออะไร จุดมุ่งหมายของการเอาตัวรอดคืออะไร เป็นสิ่งที่หน้าแปลกในหนังแนววิทยาศาสตร์ ที่จะมีสิ่งที่ไร้การพิสูจน์ แต่คนก็ยังเชื่อว่ามันเป็นความจริง สิ่งนั้นคือศาสนา นับว่าเป็นสิ่งดี ที่ศาสนาในเรื่องนี้ไม่ได้ทำให้คนแตกแยกกัน แต่กลับทำให้คนอยู่ร่วมกันได้ในระดับหนึ่ง เพราะมีเป้าหมายเดียวกัน คือการเดินทางไปให้ถึงจุดหมาย ไปในสถานที่ที่สามารถเรียกได้ว่าบ้าน ได้ใช้ชีวิตและตายในแบบที่มนุษย์ควรจะเป็น บนพื้นดิน โดยไม่ต้องเดินทางในอวกาศอีกต่อไป ในคัมภีร์ของศาสนาที่มนุษย์กลุ่มนี้นับถือก็ได้กล่าวถึงทางรอดของมนุษย์ ว่าพวกเขาต้องเดินทาง ด้วยความลำบาก ไปให้ถึงจุดหมายที่เป็นดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง ที่มีชื่อว่า โลก

เมื่อออกฉาย Battlestar Galactica ก็ค่อยๆได้รับความนิยมในกลุ่มคนดู ที่ไม่ได้หยุดอยู่แค่เพียงกลุ่มคนดูที่บ้าหนังแนววิทยาศาสตร์เท่านั้น เพราะซีรี่ย์เรื่องนี้ให้อะไรมากกว่าแนวความคิดทางวิทยาศาสตร์ มันยังมีเรื่องราวของชีวิตมนุษย์ การต่อสู้ ศาสนา ปรัชญา และอื่นๆอีกมาก แล้วยังได้รับรางวัล Peabody Awards รางวัลที่เก่าแก่ที่สุดที่จะมีให้แก่ความเป็นเลิศทางโทรทัศน์ โดยทุกปีรายการโทรทัศน์จะได้รับรางวัลนี้เพียงรายการเดียว แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความดีของเรื่องนี้อยู่ที่การกระตุ้นคนดูให้คิดตามอยู่ตลอดเวลา ซึ่งนานๆทีจะมีหนังหรือซีรี่ย์ในลักษณะนี้มาให้ดู

Children of Heaven

เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กสองคน พี่ชายและน้องสาว พี่ชายได้ทำรองเท้าของน้องสาวหาย กลัวว่าจะถูกพ่อแม่ลงโทษเมื่อรู้ พี่ชายและน้องสาวจึงต้องวางแผน แบ่งกันใช้รองเท้าของพี่ชายที่มีอยู่คู่เดียว โดยน้องสาวจะใช้รองเท้าในตอนเช้าเพื่อไปเรียน หลังจากนั้นก็ต้องรีบวิ่งเอารองเท้ามาให้พี่ชาย และพี่ชายก็ต้องรีบวิ่งไปโรงเรียน ซึ่งพี่ชายก็ไปสายแต่มันก็เป็นการฝึกวิ่งที่ดี การเปลี่ยนรองเท้ากันนี้มีอุปสรรคมาก จนเมื่อมีการจัดการแข่งขันวิ่งขึ้นมา พี่ชายจึงเข้าร่วมการแข่งขันด้วย เพื่อเอารางวัล ไม่ใช่รางวัลที่หนึ่ง แต่เป็นรางวัลที่สาม เพราะรางวัลที่สามนั้นคือรองเท้า
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการนำเสนอเรื่องราว ในแง่มุมชีวิตของเด็กในประเทศอิหร่าน ที่อยู่ในครอบครัวที่มีฐานะยากจน ที่สามารถรู้ได้ว่ามีฐานะยากจนนั้นไม่ได้มาจากคำพูด แต่มาจากภาพและการกระทำ ตั้งแต่รองเท้าที่กำลังถูกซ่อม การซื้อเศษมันฝรั่ง การอยู่ในบ้านที่เป็นเพียงแค่ห้องหนึ่งห้อง และในตอนที่ทำให้เห็นถึงความยากจนอย่างชัดเจนคือ ตอนที่พ่อและลูกชายได้ปั้นจักรยานเข้าไปในเมือง เพื่อหางานทำสวน เป็นการจงใจเสนอความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงระหว่างเมืองกับชนบท และระหว่างคนจนกับคนรวย คนรวยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่กว้างขวางและมีกำแพงอย่างแน่นหนา ส่วนคนจนต้องอยู่ในห้องเล็กๆและแออัด ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการใช้เทคนิคการเคลื่อนกล้องไม่มากนัก แต่มีการใช้การDolly อยู่บ่อยๆในหลายๆซีน ที่เหมาะสมไปกับการดำเนินเรื่อง เพราะมีหลายครั้งที่ตัวละครต้องวิ่ง การDollyจึงเป็นการเครื่องกล้องตามตัวละคร นอกจากจะเป็นการให้เห็นภาพว่าตัวละครกำลังวิ่งอยู่แล้ว ยังเป็นการเคลื่อนกล้องที่ทำให้เห็นบรรยากาศหรือฉากหลังด้วย โดยเฉพาะในซีนการแข่งวิ่ง ที่ทั้งDollyและSlowภาพ ทำให้เห็นบรรยากาศของธรรมชาติ หนทางที่ต้องวิ่งอีกไกล และความพยายามของพี่ชายที่ดูจะยิ่งใหญ่เกินตัว สิ่งสำคัญอีกสิ่งหนึ่งในเรื่องคือรองเท้า ในเรื่องมีการจับภาพเน้นไปที่รองเท้าอยู่หลายครั้ง จึงเป็นการให้ความสำคัญแก่รองเท้า จนอาจจะเรียกได้ว่าเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่งก็ได้ และเห็นรองเท้าตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบเรื่อง รองเท้ามาในหลายขนาด หลายสภาพและมากมาย รองเท้านี้คือสิ่งที่มาทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างพี่ชายและน้องสาว ที่แสดงให้เห็นว่า ไม่ว่าอุปสรรคจะเป็นเช่นไร ความรักอันบริสุทธิ์ที่พี่มีต่อน้องนั้นก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

Detour (ร่วมทาง) 3/3

Detour (ร่วมทาง) 2/3

Detour (ร่วมทาง) 1/3

หนังสั้น รางวัลชมเชย Young Thai Artist Award 2008
ตำแหน่ง หาสถานที่ คัดเลือกนักแสดง ดนตรีประกอบ ตัดต่อ ถ่ายภาพ อำนวยการสร้าง กำกับการแสดง

Dena

Old School

Diemension

หนังสั้นแบบ loop
ตำแหน่ง หาสถานที่ คัดเลือกนักแสดง อุปกรณ์ประกอบฉาก เสียง ดนตรีประกอบ เขียนบท ตัดต่อ อำนวยการสร้าง กำกับการแสดง

To Change the System

What is an ideal educational system? The answers to this question may various and different, depends on each persons, but I think we can agree on the same thing that the system needs some change. Why does the system need some change? Is there anything wrong with it? What is wrong with the educational system these day is, it make us think alike. We go through the same mold at school which teaches us how to think and act the same way. There is no room for a different idea or someone who is just different in a school. The ways to change this are breaking the rules and freeing the education.

To break the rules means breaking the old rules, to get out of the comfort, the old things that we used to do and start doing something new. We tend to do the same things as our parents did. We feel comfortable in the old ways, social norms and masses because they are safe and easy to live in. So we were taught to be the same from parents, teachers and people around us. When someone, who is different, likes Holden from “The Catcher in the Rye”, comes along, he will be excluded as an outsider from the society. But being different and think differently are good things, all of scientific breakthrough came from that. We still think the world is the centre of the universe, if there was no Galileo, who thought differently and proved it to us. In Holden’s case, he steps out of a social circle, criticizes and sees it clearly. He is different from people who think the society nowadays is fine. If being different is a good think, why can’t we be that? We are already different sine we were born but we went through school which make us the same. We should start with teaching everybody to be different. No more of the old memorizing method which teachers only teach students what to memorize but not to think. Imagine a school where teachers teach students to think differently, to think by themselves and to have their own ideas. This teaching method will be more like a conversation with questions and answer. The teacher will asks and allows students to think and answer freely. This will create a constructive argument, argument of ideas and thoughts which is the origin of knowledge.

Another rule to break is the classroom. All the subjects are to be taught in a classroom in a school. While the subjects are about the outside world, the classroom is a confinement, keeping students inside. The classroom is a box with four walls which talks about the outside world but never lets students experience it first-hand. We should get out of this box, take down the walls and go outside. This style of classroom is more like the classroom of Mr. Keating from the film “Dead Poets Society”. He teaches his students by taking them out for a walk or play sport with poems. His teaching is out of ordinary but he inspires his students to love poetry and seize the day.

One of the ways to change the educational system is to free the education. To free the education means making it free for everybody. We are talking about money here. It seem like we have to pay for everything to go to a school. We have to pay for a uniform, books, tuition fees and all other hidden costs, just to receive an education. It will cost a long period of time for a child and lots of money from parents, if it starts from kindergarten until it ends up with a bachelor degree. The parents have to pay a large sum of money which considered being an investment with a risk outcome. It is a risk outcome because we cannot be so sure that the investment will pay us back, in forms of good job with nice salaries or even a good life. This kind of investment is excluding people who do not have enough money to get a proper education. So we should stop charging people for an education but give it for free, at least from kindergarten to university. It is possible to make a free education, look at the examples from France or Germany. The two countries have free education and they do not end up so bad on the world’s economic chart. By making a free education, the government is investing with the population in the country. The outcome of this investment will be in a form of human resources which have a potential to develop and to prosper the country. Therefore, free education is a great investment.

Education is not just about making people smarter but it is also about making people know how to think for themselves and to think differently. Thinking and having different ideas can lead to a great knowledge which can transform the world into a better place to live in. It may possible or impossible to do as the ways I suggest, changing the educational system. But we should try to change it into a better system, sooner than later. It would be great if we succeed. If we fail, we can be a bit proud to know that at least we tried.

La Strada

เป็นภาพยนตร์ในปี 1954 ผลงานการกำกับของ Federico Fellini เป็นภาพยนตร์ที่ข้ามผ่านจากNeorealism มาเป็นMagic Realism ลักษณะที่เป็นNeorealism ของเรื่องนี้คือ การใช้ฉากที่เป็นภายนอกเกือบทั้งหมด และฉากภายนอกนั้นก็เป็นหมู่บ้าน หรือทิวทัศน์ทางธรรมชาติ ที่มีอยู่จริง และไม่ได้รับการตกแต่งใดๆ ตัวประกอบก็เป็นชาวบ้านหรือเด็กธรรมดา ไม่ใช่นักแสดง มีการถ่ายภาพที่เรียบง่าย ไม่มีการตัดต่อที่หวือหวา และเป็นเรื่องราวของคนธรรมดา แต่สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้แตกต่างจาก Neorealismเรื่องอื่นๆคือ การใช้นักแสดงมืออาชีพ ไม่ว่าจะเป็น Anthony Quinn, Giulietta Masina และ Richard Baseheart อีกทั้งเรื่องราวนี้ยังมี magicที่เป็นนิทานอยู่ โดยเป็นเรื่องที่คล้ายกับโฉมงามกับเจ้าชายอสูร บวกด้วยตัวตลก

ตัวละครในเรื่องไม่ใช่ชนชั้นแรงงาน แต่เป็นศิลปินแสดงละครสัตว์ ร่อนเร่พเนจรไปเรื่อยๆไร้หลักแหล่ง Zampanoได้ทำการซื้อตัว Gelsominaมาจากแม่ของเธอ เพื่อนำมาแทนที่พี่สาวของเธอที่ตายไประหว่างทาง เธอนั้นเป็นผู้หญิงที่สติไปสมประกอบและรักในธรรมชาติ ต่างจากเขาที่เป็นผู้ชายที่มีนิสัยและอารมณ์เหมือนกับสัตว์ตัวหนึ่ง Zampanoแสดงโชว์จากหมู่บ้านหนึ่งไปอีกหมู่บ้านหนึ่ง โดยโชว์ของเขานั้นจะเป็นการหักโซ่โดยใช้หน้าอก เป็นการบอกว่าตัวละครตัวนี้ เป็นคนที่ไร้ความสามารถ ทำเป็นแต่แสดงความแข็งแกร่งของตน ตรงข้ามกับตัวตลก Zampanoได้สอนให้Gelsominaรู้จักการตีกลองอย่างยากเย็น เพื่อให้เธอมาเป็นตัวตลกในการแสดงของเขา ด้วยนิสัยและหน้าตาที่ดูตลก ทำให้ผู้ชมต่างหลงรักเธอ นอกจากนั้นแล้วเธอก็ยังทำหน้าที่เป็นทาสรับใช้ให้เขาด้วย จนในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวและหนีไป Gelsominaได้พบกับตัวตลก (The Fool) ที่กำลังไต่เชือกโดยมีปีกติดอยู่ที่ลำตัว แต่เธอเห็นว่าเขานั้นเป็นเหมือนกับเทวดาที่กำลังบินอยู่ เห็นได้ชัดว่าเธอชื่นชมในตัวของตัวตลกมาก และเชื่อในสิ่งที่เขาพูดทุกอย่าง เมื่อตัวตลกพูดว่าก้อนหินทุกก้อนล้วนมีจุดประสงค์ของมัน เธอก็เปรียบเหมือนกับก้อนหินก้อนหนึ่ง จุดประสงค์ของเธอคือต้องอยู่กับZampano เพราะไม่มีใครที่จะสามารถอยู่ร่วมกับเขาได้นอกจากเธอ และเธออาจจะช่วยให้เขามีความรู้สึก ที่เหมือนกับมนุษย์คนอื่นๆขึ้นมาได้ Gelsominaนอกจากจะรักธรรมชาติแล้วยังเป็นคนที่เชื่อในเรื่องศาสนา (เห็นได้จาซีนในโบสถ์ ที่Zampanoจะขโมยของแต่เธอก็พยายามห้ามเขาไว้) ก็เชื่อในสิ่งที่ตัวตลกพูดว่าพระเจ้ากำหนดหน้าที่ของเธอมาเช่นนี้ จึงอยู่กับZampanoต่อไป แต่เมื่อZampanoได้มาเจอกับตัวตลกอีกครั้ง ก็เกิดการทะเลาะกันขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับเกิดอุบัติเหตุ ที่ทำให้ตัวตลกต้องตายไป การตายของตัวตลกทำให้Gelsominaกลายเป็นบ้า จากที่สติไม่สมประกอบอยู่แล้วก็ยิ่งแย่เข้าไปอีก Zampanoจึงตัดสินใจทิ้งเธอไว้ข้างถนนพร้อมกับทรัมเป็ต

การที่Fellini ใช้ตัวละครที่อยู่ในคณะละครสัตว์นั้นเป็นเพราะว่า ตัวของFelliniเองในตอนที่ยังอายุน้อย เคยใช้ชีวิตหลายปีกับคณะละครสัตว์ ทำให้หลงรักในความเรียบง่าย และความรักในธรรมชาติของพวกเขา ในเรื่องนี้ยังมีแง่คิดที่เกี่ยวข้องกับศาสนา โดยเฉพาะศาสนาคริสต์รวมอยู่ด้วย ตามความคิดของFellini ศาสนาคริสต์คือศาสนาแห่งความรัก เป็นความรักของคนที่มีต่อคนอื่นๆที่อยู่รอบข้างด้วย ในภาพยนตร์เรื่องนี้เขาจึงแสดงให้เห็นโลกที่ไร้ความรัก และมีแต่คนที่ใช้ความรักอย่างฟุ่มเฟือยอย่างZampano แต่ในโลกนี้ก็ยังมีคนอย่างGelsomina ที่ให้แต่ความรัก และชีวิตของเธอจะอยู่ได้ก็ด้วยความรัก

ห้าปีต่อมา Zampanoได้รับรู้ว่าGelsominaได้ตายไปแล้ว การตายของเธอดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนทั่วไป เพราะคนทั่วไปต่างมองว่า เธอเป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่สติไม่สมประกอบเพียงคนหนึ่ง ไม่มีความสำคัญอะไร แต่มันกลับส่งผลกระทบอย่างมากต่อ Zampano เพราะการาที่Gelsominaได้ตายไปนั้น ทำให้เขาได้รับรู้ว่า เขาไม่เคยเห็นความสำคัญของความรักที่เธอให้มา เขารู้สึกผิดเมื่อสายเกินไป และรู้ว่าชีวิตของเขาที่มีอยู่นั้นอ้างว้างเพียงใด ถ้าเป็นในนิทานโฉมงามกับเจ้าชายอสูร (และตัวตลกอีกตัว) คงจบด้วยความสุข แต่เรื่องนี้เป็น Magic Realism คือนิทานในโลกของความเป็นจริง ที่จบลงด้วยความเศร้าและความตาย Felliniเลือกที่จะใช้ฉากจบของภาพยนตร์ที่ทะเล ซึ่งเป็นที่ๆGelsominaรักเหมือนกับเป็นบ้านของเธอ และZampanoที่นั่งอยู่บนชายหาด ร้องไห้ ในท้ายที่สุด สัตว์ร้ายก็ได้เสียน้ำตาและรู้สึกถึงความเป็นมนุษย์เสียที